KARTY MOCY/

/"YOU CAN'T BE WHAT YOU CAN'T SEE"/

POLSKA/ WIELKOPOLSKA/ NIEPODLEGŁOŚĆ

Zależy mi na społecznej zmianie. Chcemy, by dzieci były innowacyjne, kreatywne, samodzielne, miały dobre wzorce i własne zdanie. Jednocześnie z moich obserwacji niewiele komunikatów płynących z ust rodziców, nauczycieli, czy dziadków na to pracuje. Pracując z rodzicami i nauczycielami widzę potrzebę ulepszenia dialogu dla tych właśnie umiejętności. To, w jaki sposób będą współpracowały dzieci z tego i następnych pokoleń w dużej mierze zależy od tego, co mi im o nich powiemy. Czy będzie to „nie umiesz/ zostaw to lepiej/ zostaw to mądrzejszym/ po prostu się tego naucz/ wykój to/ jeszcze tego nie umiesz?” Czy zadbamy o wsparcie ich kreatywności i potencjału, pytając „Jak miałbyś dostać Nagrodę Nobla, to z jakiej dziedziny?”
Pomyślałam o Kartach Mocy - projekt wyrósł z Kart Kobiet - pomysł o pokazaniu wspierających kobiecych postaciach - Hanny Suchockiej, Solange Olszewska - już mam dosyć przedstawiania Konopnickiej i Żmichowskiej - warto pokazać postaci, które młode dziewczyny naprawdę mogą naśladować.
A potem pomyślałam, że to niewiele zmieni w męskim postrzeganiu kobiet. Dlatego postanowiłam „koniec wykluczeń” i 50% kart będzie z kobiecymi, a 50% z męskimi postaciami. Tak, żeby zarówno córki, jak i synowie chętnie grali w tę grę.

Gra jest pomyślana w taki sposób, by poznawać postacie - fakty z ich życia, cytaty, dokonania czy twórczość - aspekt historyczny - poznawczy.Zależy mi, by gracze poznawali fakty i osiągnięcia kobiet i mężczyzn, również postaci, które wywalczyły Niepodległość i działały w Wielkopolsce na rzecz politycznej i społecznej zmiany. Zawierają fakty, wypowiedzi, osiągnięcia.
Postaci są wybrane takim kluczem, by szanse odgadnięcia postaci (jak w kalamburach, czy zabawie "kim jestem?" miał każdy, na przykład dlatego mogą pojawić się postaci Hulka czy Wonder Woman, a gra była atrakcyjna dla wszystkich graczy.

Druga część to pytania wspierające - tzw „empowermentowe”, które pomagają w poznaniu siebie nawzajem. Większość opiekunów, nie wie nawet jak rozpocząć rozmowę z dzieckiem o marzeniach, o przyszłych dokonaniach, pomysłach, zamierzeniach. Jak opowiedzieć o własnych dawnych/ aktualnych marzeniach/ przemyśleniach, ambicjach?

Rodzice narzekają, że dzieci nie chcą rozmawiać, grać z nimi w gry, siedzą przed komputerem. Myślę, że trudno im zaproponować coś atrakcyjnego i wspierającego relację. Myślę, że ta gra będzie odpowiedzią. Chciałabym zaproponować współpracę z rodzicami i z dziećmi i młodzieżą (10-17) dotyczącą wyboru postaci i pytań. Co chcieliby usłyszeć od dzieci, jakie pytania zadaliby rodzicom, co chcieliby o nich wiedzieć? Druga cześć dotyczy współpracy przy wyborze postaci - do tej pory współpracowałam z fundacją „Mamy głos” i ich listą „babek” do kolorowanek.
Po zebraniu pytań oraz postaci zacznę etap rysowania i tworzenia biogramów, wyboru cytatów do postaci. Potem gry testowe w szkołach - dla dzieci w różnym wieku oraz w domach, by od razu obserwować i wprowadzać poprawki, zasady gry etc.
Ostatnim etapem będą spotkania w Poznańskich szkołach - świetlicach - pokaz gry, zostawienie egzemplarza wraz z plakatem ze wszystkimi postaciami oraz pakietem „pustych” plansz do namalowania siebie lub swojej wymarzonej postaci.

Wydarzenie finalne to premiera gry wraz z wystawą postaci - rysunków oraz filmikami/ zdjęciami z przygotowań i wykładem „You can’t be what You can’t see”.

Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek

PYTANIA WSPIERAJĄCE/ OTWIERAJĄCE/ UMACNIAJĄCE:

Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek
Obrazek